KWALIFIKACJA ELE6 + ELE7 - STYCZEŃ 2017

Dobór termometru do pomiaru temperatury nośnika ciepła polega przede wszystkim na właściwym doborze zakresu pomiarowego. W praktyce zakres przyrządu powinien:

• obejmować spodziewaną temperaturę minimalną i maksymalną w danym punkcie instalacji,
• mieć zapas (rezerwę), aby krótkotrwałe wzrosty temperatury nie powodowały wyjścia poza skalę,
• unikać sytuacji, w której typowa praca wypada na samym końcu skali (pogorszenie czytelności i wzrost ryzyka błędnego odczytu).

W podanych odpowiedziach jedynym kryterium, jakie można zastosować bez dodatkowych danych o parametrach sieci, jest wybór zakresu, który z największym prawdopodobieństwem obejmie temperaturę pracy i da największy margines. Z tego powodu właściwą odpowiedzią jest 0–100°C.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• 0–50°C – w wielu zastosowaniach energetycznych taki zakres bywa zbyt wąski; ryzyko przekroczenia skali jest większe, a przyrząd przestaje spełniać funkcję kontrolną.
• 0–70°C – zapewnia większy margines niż 0–50°C, ale nadal może nie obejmować wyższych temperatur spotykanych w pracy instalacji; jest mniej uniwersalny niż 0–100°C.
• 0–30°C – to zakres typowy raczej dla niskotemperaturowych zastosowań (np. warunki otoczenia), a nie dla przewodów zasilających w systemach energetycznych; bardzo łatwo o wyjście poza skalę.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu nie podano oczekiwanej temperatury maksymalnej, a odpowiedzi różnią się tylko "górną granicą", najczęściej oceniana jest zasada doboru zakresu z zapasem. W realnej pracy należałoby dodatkowo sprawdzić wymagania procesu i dokumentację techniczną danego węzła/sieci.