W metodzie liniowej amortyzacji koszt zużycia środka trwałego jest rozkładany równomiernie na cały przewidywany okres jego użytkowania. W praktyce oznacza to, że w każdym kolejnym roku (przy niezmienionych założeniach) ujmuje się w kosztach taką samą kwotę odpisu amortyzacyjnego. Zależy ona od wartości początkowej i okresu użytkowania, zgodnie z ideą: roczny odpis = wartość początkowa / liczba lat użytkowania.
Dlatego poprawny jest zapis "120, 120, 120, 120", bo przedstawia stałe, równe wartości w kolejnych latach. Taki przebieg odpisów jest charakterystyczny dla metody liniowej i pozwala zachować porównywalność kosztów między okresami.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do metody liniowej:
- "300, 320, 340, 360" wskazuje na odpisy rosnące w czasie, co nie odpowiada amortyzacji liniowej (gdzie kwota jest stała).
- "100, 80, 50, 120" to przebieg nieregularny; brak tu zasady stałości odpisów, więc nie można go uznać za liniowy harmonogram amortyzacji.
- "240, 120, 60, 30" przedstawia odpisy malejące. To typowe skojarzenie z metodami przyspieszonymi/degresywnymi, w których na początku koszty amortyzacji są wyższe, a później spadają.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: liniowa = równe kwoty co roku. Jeśli w szeregu widzisz wzrosty, spadki albo "skakanie" wartości, to najpewniej nie jest to metoda liniowa.
