Destylacja z parą wodną to operacja, w której do surowca doprowadza się parę wodną, aby umożliwić odparowanie składników lotnych w temperaturze niższej niż ich temperatury wrzenia w stanie czystym. W instalacji tego typu rozpoznaje się zwykle: aparat (zbiornik) z wsadem, doprowadzenie pary wodnej do przestrzeni roboczej, układ skraplania (skraplacz) oraz odbiór kondensatu (destylatu), często do odbieralnika lub układu rozdziału faz.
Kluczowym wyróżnikiem w tym pytaniu jest zbiornik ogrzewany płaszczem grzejnym. Ogrzewanie płaszczowe oznacza, że medium grzewcze krąży w "płaszczu" otaczającym ściankę zbiornika, a ciepło przenika przez ściankę do wnętrza. Na schematach technologicznych płaszcz bywa pokazany jako dodatkowa "otulina"/druga linia obrysu zbiornika lub osobny obieg czynnika grzewczego przypisany do płaszcza. To nie to samo co wężownica wewnętrzna ani grzanie bezpośrednie palnikiem.
Odpowiedź prawidłowa to ta, która łącznie spełnia dwa warunki: (1) przedstawia destylację z parą wodną (czyli jest widoczne doprowadzenie pary do aparatu oraz skraplanie par w skraplaczu i odbiór kondensatu), oraz (2) pokazuje, że zbiornik jest ogrzewany płaszczem grzejnym, a nie innym rozwiązaniem.
Pozostałe schematy są błędne typowo dlatego, że prezentują inny typ destylacji (np. klasyczną destylację bez doprowadzenia pary), inny sposób ogrzewania (np. wężownica, grzałka, brak ogrzewania płaszczowego) albo nie zawierają charakterystycznego toru skraplania i odbioru destylatu. Na egzaminie warto najpierw znaleźć na schemacie: doprowadzenie pary wodnej, skraplacz oraz element ogrzewania zbiornika, a dopiero potem porównywać warianty.
