W sukience o fasonie trapezowym (A) kluczowa jest zależność: wąska góra + mocno rozszerzany dół. W modelowaniu form nie wystarczy samo "dodanie luzu" — istotne jest, w jaki sposób ten luz zostanie rozłożony w obrysie dołu.
Dlaczego poprawne jest C?
Wariant C przedstawia rozcięcie formy na pionowe pasy i ich rozsunięcie promieniste (wachlarzowe). Oznacza to, że pasy "otwierają się" jak wachlarz: u góry rozsunięcie jest mniejsze, a ku dołowi większe, co daje rozkloszowanie i charakterystyczny obrys trapezu. To dokładnie odpowiada sylwetce sukienki, która rozszerza się ku dołowi.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- A (wstawka) – wstawka daje zwykle lokalne poszerzenie w miejscu wstawienia, a nie równomierne, wachlarzowe rozkloszowanie całego dołu. Efekt trapezowy bywa słabszy i zależy od kształtu/położenia wstawki.
- B (rozsunięcie równoległe) – równoległe odsunięcie pasów na stałą szerokość zwiększa obwód, ale nie buduje typowego łuku i "klosza" jak przy rozsunięciu promienistym. Często służy do przygotowania pod marszczenie, fałdy lub równomierne dodanie szerokości.
- D (rozsunięcie równoległe) – analogicznie jak w B: geometria rozsunięcia jest równoległa, więc nie daje tak wyraźnego rozszerzenia ku dołowi jak wachlarz. Może prowadzić do innego efektu układania niż wymagany fason trapezowy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na rysunku widzisz dół w kształcie litery A, szukaj schematu, w którym pasy są rozsuwane promieniście (z wyraźnym "łukiem" u dołu), a nie równolegle.
