Transmisja różnicowa polega na przesyłaniu sygnału dwoma przewodami w taki sposób, że odbiornik nie analizuje napięcia względem masy, lecz różnicę napięć pomiędzy tymi przewodami. Dzięki temu zakłócenia indukujące się podobnie w obu żyłach (zakłócenia wspólne) w dużej mierze się znoszą, co poprawia odporność na szum i pozwala na stabilniejszą komunikację w trudniejszych warunkach.
Odpowiedź "RS-485" jest poprawna, ponieważ jest to standard warstwy fizycznej przewidujący pracę z sygnałem różnicowym (typowo jako para oznaczana A/B) i jest powszechnie kojarzony z komunikacją w środowisku przemysłowym oraz możliwością pracy na dłuższych odcinkach i w konfiguracji wielopunktowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w kontekście pytania o transmisję różnicową:
- "RS-232" opisuje klasyczny interfejs szeregowy, w którym sygnały są odniesione do wspólnej masy (transmisja niesymetryczna/single-ended). W praktyce jest bardziej wrażliwy na zakłócenia i różnice potencjałów masy w porównaniu do rozwiązań różnicowych.
- "GPIB" to magistrala wykorzystywana głównie w aparaturze pomiarowej. Jest standardem interfejsu, ale nie jest typowo klasyfikowana jako rozwiązanie "transmisji różnicowej" w sensie podstawowego sposobu prowadzenia sygnału, jak w RS-485.
- "I2C" to magistrala wewnątrzsystemowa (SCL, SDA) realizowana jako linie typu open-drain z rezystorami podciągającymi; sygnał jest interpretowany względem masy (single-ended), więc nie jest to transmisja różnicowa.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach widzisz standardy z rodziny RS i pytanie dotyczy odporności na zakłócenia lub "różnicowości", najczęściej chodzi o RS-485 (lub RS-422). Warto kojarzyć: RS-232 = odniesienie do masy, I2C = dwie linie logiczne w obrębie urządzenia/PCB, RS-485 = para różnicowa na warstwie fizycznej.
