Metoda wagowa, nazywana też grawimetryczną, polega na tym, że analit (lub produkt reakcji) jest ostatecznie ważony. W praktyce analiz wody typowym przykładem jest oznaczanie suchej pozostałości (pozostałości po odparowaniu): odmierzoną objętość próbki odparowuje się, a następnie suszy do stałej masy i waży. Wynik jest bezpośrednio związany z masą substancji nieulotnych pozostałych po usunięciu wody.
Dlatego odpowiedź "Suchą pozostałość." jest właściwa: ten wskaźnik z definicji opiera się na pomiarze masy pozostałości (różnicy mas naczynia przed i po odparowaniu/suszeniu).
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych grup metod:
- "Twardość." – twardość (związana głównie z jonami wapnia i magnezu) jest najczęściej wyznaczana metodą miareczkową (np. kompleksometria). Tu kluczowe jest stężenie jonów, a nie masa osadu po odparowaniu.
- "Żelazo ogólne." – żelazo w wodzie zwykle oznacza się metodami spektrofotometrycznymi/barwnymi lub instrumentalnymi, po odpowiednim przygotowaniu próbki. Jest to oznaczenie stężenia, nie "ważenie" pozostałości.
- "Odczyn." – odczyn, czyli pH, oznacza się standardowo metodą potencjometryczną (pH-metr). Wynik pochodzi z pomiaru elektrochemicznego, a nie z różnicy mas.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści lub definicji wskaźnika pojawiają się słowa typu odparowanie, suszenie, pozostałość, masa, stała masa, bardzo często chodzi o grawimetrię. Gdy występuje miareczkowanie – szukaj metod objętościowych, a gdy pH – metod elektrochemicznych.
