W rolnictwie ekologicznym nawożenie ma przede wszystkim podtrzymywać żyzność gleby i wspierać naturalne procesy glebowe. Dlatego dopuszcza się tylko część nawozów mineralnych, zwykle pochodzenia naturalnego (wydobywanych jako kopaliny) lub uzyskiwanych w prostych procesach fizycznych/chemicznych, bez typowej "syntezy przemysłowej" charakterystycznej dla wielu nawozów azotowych.
Dlaczego poprawny jest zestaw: kainit, dolomit, siarczan potasu, mączka fosforytowa? Są to przykłady nawozów/minerałów kojarzonych z surowcami kopalnymi lub prostymi produktami mineralnymi: dolomit służy do odkwaszania i uzupełniania Ca/Mg, mączka fosforytowa jest surowcem fosforowym, a źródła potasu mogą pochodzić z soli potasowych i siarczanów. Taki zestaw odpowiada idei dozwolonych, ograniczonych nawozów mineralnych w produkcji eko.
Dlaczego pozostałe zestawy są błędne:
- Zestaw z Polifoską – nawozy typu Polifoska to handlowe mieszanki wieloskładnikowe, typowe dla rolnictwa konwencjonalnego; ich stosowanie bywa niezgodne z zasadami ekologii.
- Zestaw z saletrą amonową – to klasyczny nawóz azotowy stosowany w rolnictwie intensywnym; w ekologii zasady dotyczące azotu są szczególnie restrykcyjne.
- Zestaw z mocznikiem – mocznik jest przemysłowym nawozem azotowym; obecność takiego składnika dyskwalifikuje cały zestaw w kontekście ekologii.
- Zestawy z superfosfatem – superfosfaty to zwykle nawozy wytwarzane przemysłowo (chemicznie przetworzone fosforyty), co w praktyce często nie odpowiada założeniom dopuszczalności w ekologii.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi widzisz typowy "konwencjonalny" nawóz azotowy (np. saletra, mocznik) lub gotową mieszankę NPK, to najczęściej taki zestaw nie będzie poprawny dla rolnictwa ekologicznego. Szukaj surowców kopalnych i prostych nawozów mineralnych.
