Punkt osnowy realizacyjnej powinien być utrwalony w terenie w sposób możliwie trwały, tak aby w trakcie robót oraz kontroli geodezyjnej zachował swoje położenie i był możliwy do jednoznacznej identyfikacji. W praktyce oznacza to dobór takiego znaku, który jest odporny na przypadkowe uszkodzenia, działanie warunków atmosferycznych oraz typowe prace ziemne.
Odpowiedź "Pal drewniany." jest właściwa, ponieważ drewno jest materiałem nietrwałym w gruncie i w warunkach zewnętrznych: może pęcznieć i kurczyć się pod wpływem wilgotności, ulegać rozkładowi biologicznemu (gnicie), łatwo je złamać lub wyrwać, a dodatkowo pal bywa traktowany jako element pomocniczy i może zostać usunięty przez osoby postronne lub ekipę budowlaną. To wszystko powoduje ryzyko, że punkt nie będzie stabilny ani odtwarzalny.
Pozostałe propozycje są typowymi przykładami trwalszej stabilizacji:
- "Słup betonowy." – beton zapewnia dużą odporność mechaniczną i stabilność w gruncie; znak jest trudniejszy do przypadkowego przestawienia.
- "Kamień granitowy." – kamień (zwłaszcza twardy) jest odporny na czynniki atmosferyczne i zużycie; przy odpowiednim osadzeniu może stanowić stabilny element odniesienia.
- "Trzpień metalowy." – metalowy element osadzony w stabilnym podłożu pozwala na precyzyjne wyznaczenie punktu i zwykle lepiej znosi eksploatację niż rozwiązania drewniane.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: dla osnów (w tym realizacyjnych) preferuje się rozwiązania trwałe, a elementy drewniane częściej kojarzą się z oznaczeniami tymczasowymi, podatnymi na zniszczenie i przemieszczenie.
