Kompandorowanie (ang. companding) jest techniką przetwarzania sygnału, w której stosuje się dwa uzupełniające się etapy: kompresję oraz ekspansję. Nazwa pochodzi właśnie od połączenia słów compressing i expanding.
Na czym to polega praktycznie?
- Kompresja w nadajniku zmniejsza rozpiętość (dynamikę) amplitudy sygnału. Dzięki temu sygnały o małej amplitudzie są "uwypuklane" względem szumu kwantyzacji, co poprawia ich użyteczną jakość po kwantyzacji.
- Ekspansja w odbiorniku jest operacją odwrotną: przywraca sygnał do skali zbliżonej do pierwotnej, kompensując wcześniejszą kompresję.
Dlatego poprawna odpowiedź wskazuje na "kompresję sygnału w nadajniku i ekspansję sygnału do jego pierwotnej postaci w odbiorniku". To jest istota kompandorowania jako procesu parzystego: jedna operacja bez drugiej zniekształciłaby amplitudy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Filtracja sygnałów w odbiorniku" oraz "Filtracja sygnałów w nadajniku" opisują tłumienie/składowe częstotliwościowe (np. pasmowość, zakłócenia), a nie nieliniowe przekształcenie amplitudy i odwrócenie go po drugiej stronie toru.
- "Zakodowania sygnałów w przetwornikach analogowo cyfrowych" to zbyt szerokie ujęcie procesu A/C (próbkowanie, kwantyzacja, kodowanie). Kompandorowanie może być elementem toru PCM (np. jako nieliniowa charakterystyka), ale samo "kodowanie w przetworniku" nie definiuje kompandorowania; kluczowa jest para: kompresja + późniejsza ekspansja.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "kompandorowanie", szukaj odpowiedzi zawierającej dwa etapy po przeciwnych stronach toru: przekształcenie w nadajniku i operację odwrotną w odbiorniku. Odpowiedzi mówiące wyłącznie o filtracji albo o samym A/C zwykle są dystraktorami.
