W metodzie technicznej (zwanej też metodą A–V) moc odbiornika wyznacza się pośrednio: mierzy się dwie wielkości podstawowe, a moc oblicza ze związku fizycznego.
Dla obwodów prądu stałego (oraz w prostym ujęciu dla obciążenia o charakterze rezystancyjnym) obowiązuje zależność:
P = U · I
Z tego wynika dobór przyrządów:
- woltomierz do pomiaru napięcia na odbiorniku (U),
- amperomierz do pomiaru prądu płynącego przez odbiornik (I).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Woltomierz i omomierz – omomierz służy do pomiaru rezystancji i typowo nie używa się go do wyznaczania mocy w pracującym obwodzie zasilanym; ponadto pomiar rezystancji wykonywany jest zwykle przy odłączonym zasilaniu, co nie odpowiada idei metody technicznej.
- Amperomierz i omomierz – brakuje pomiaru napięcia, a bez U nie da się zastosować bezpośrednio relacji P = U·I. Próby "obejścia" tego przez P = I2·R wymagają wiarygodnego R w warunkach pracy, co nie jest typowym założeniem tej metody w podstawowym ujęciu.
- Aerometr i woltomierz – aerometr jest przyrządem do pomiaru gęstości cieczy; nie ma zastosowania w pomiarach wielkości elektrycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "metoda techniczna" dla mocy, najpierw przypomnij sobie wzór P = U·I, a dopiero potem dobieraj przyrządy. To ogranicza ryzyko odruchowego wyboru omomierza.
