W nowoczesnych dystrybucjach Linuksa do konfiguracji adresów IP standardowo używa się pakietu iproute2 i polecenia ip. Składnia ustawienia adresu IPv4 na interfejsie ma postać:
ip addr add [adres]/[prefiks] dev [interfejs]
Odpowiedź "ip addr add 192.168.1.1/24 dev eth1" jest poprawna, ponieważ:
- 192.168.1.1 jest typowym adresem hosta w sieci 192.168.1.0/24 (nie jest adresem specjalnym).
- /24 oznacza prefiks 24-bitowy, czyli maskę 255.255.255.0, co odpowiada podsieci o zakresie hostów 192.168.1.1–192.168.1.254.
- Polecenie wskazuje konkretny interfejs eth1 przez "dev eth1".
Pozostałe propozycje są błędne z powodów merytorycznych:
- "ip addr add 192.168.1.0/24 dev eth1" używa adresu sieci. W podsieci /24 końcówka .0 identyfikuje sieć, więc nie powinna być przypisywana hostowi.
- "ip addr add 192.168.1.255/24 dev eth1" używa adresu rozgłoszeniowego (broadcast) dla tej podsieci. Adres broadcast służy do komunikacji do wszystkich hostów w sieci i nie jest adresem hosta.
- "ip addr add 192.168.1.1/8 dev eth1" ma zły prefiks. /8 odpowiada masce 255.0.0.0, czyli zupełnie innej sieci (bardzo szerokiej), co prowadzi do błędnej interpretacji przynależności adresów i routingu.
W praktyce po dodaniu adresu może być jeszcze potrzebne podniesienie interfejsu (warstwa łącza), np. poleceniem ip link set eth1 up, oraz weryfikacja konfiguracji przez ip addr show eth1. Na egzaminie kluczowe jest jednak rozpoznanie poprawnej składni i właściwego prefiksu CIDR.
