W dokumentacji technicznej (widoki i przekroje) trzeba jednoznacznie odróżnić elementy widoczne od tych, które są zasłonięte przez materiał lub obudowę. Do oznaczania zarysów (krawędzi i powierzchni) niewidocznych stosuje się linię kreskową cienką. Jest to konwencja graficzna, która sygnalizuje, że dany kontur istnieje, ale nie leży na widocznej części bryły w danym rzucie.
Dlaczego nie stosuje się tu linii ciągłej grubej lub cienkiej? Linie ciągłe służą przede wszystkim do rysowania zarysów widocznych (konturów) i elementów, które w danym ujęciu rzeczywiście widać. Użycie linii ciągłej dla krawędzi ukrytych prowadziłoby do błędnej interpretacji rysunku, np. do pomylenia obrysu elementu z detalem znajdującym się wewnątrz obudowy.
Dlaczego nie linia punktowa/punktowo‑kreskowa? Tego typu linie są zwykle kojarzone z osiami, liniami symetrii lub torami ruchu i służą innemu celowi informacyjnemu niż pokazanie niewidocznej krawędzi. Zastosowanie ich do krawędzi ukrytych mieszałoby znaczenia symboli i utrudniałoby odczyt, zwłaszcza w rysunkach maszyn, gdzie osie i symetrie występują często.
W praktyce (np. przy montażu i obsłudze maszyn przemysłu drzewnego) poprawne odczytanie linii kreskowych cienkich pomaga zrozumieć, że pod obudową lub za płytą montażową znajduje się element, którego nie widać na pierwszy rzut oka, ale który ma znaczenie dla montażu, regulacji lub diagnostyki.
- Linia kreskowa cienka: kontury niewidoczne.
- Linia ciągła (różnej grubości): kontury widoczne.
- Linia punktowo‑kreskowa/punktowa: osie, symetrie, odniesienia.
