W dokumentacji weterynaryjnej i w zleceniach lekarskich często stosuje się skróty (zwykle pochodzenia łacińskiego) opisujące drogę podania leku. Poprawne rozpoznanie skrótu jest kluczowe, bo ta sama substancja może być podawana różnymi drogami, a pomyłka może zmienić szybkość działania, ryzyko działań niepożądanych i bezpieczeństwo pacjenta.
Odpowiedź "s.c." oznacza podanie podskórne (do tkanki podskórnej). Tę drogę wybiera się m.in. wtedy, gdy potrzebne jest wchłanianie przez tkanki, a podanie dożylne nie jest konieczne lub nie jest zalecane.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo odnoszą się do innych dróg:
- "i.m." to podanie domięśniowe – lek trafia do mięśnia, zwykle wchłania się szybciej niż podskórnie.
- "i.v." to podanie dożylne – lek trafia bezpośrednio do żyły, działa najszybciej i wymaga szczególnej ostrożności.
- "per os" oznacza podanie doustne – lek podaje się przez pysk/ustnie; to nie jest skrót iniekcyjny, tylko pełne określenie łacińskie.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać grupami: drogi iniekcyjne (s.c., i.m., i.v.) oraz drogi nieiniekcyjne (per os). Pomaga to ograniczyć pomyłki wynikające z podobieństwa skrótów.
