W optyce technicznej spotyka się umowny zapis wielkości mierzonych dla określonych linii widmowych (oznaczanych literami, np. C, d, F). Indeks dolny informuje, dla jakiej linii (czyli dla jakiej barwy/obszaru widma) dana wielkość została zdefiniowana lub zmierzona.
Dlaczego poprawne jest "λd"?
Symbol λ jest standardowym oznaczeniem długości fali. Jeśli pytanie dotyczy długości fali światła żółtego w tej konwencji, to stosuje się indeks d, który odnosi się do żółtej linii widmowej używanej jako punkt odniesienia w optyce (m.in. przy opisie własności szkła). Zatem zapis λd oznacza "długość fali odpowiadającą linii d".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "nF" – litera n oznacza zwykle współczynnik załamania. Indeks F mówi jedynie, że jest to wartość dla linii F, ale nadal nie jest to długość fali, tylko współczynnik bezwymiarowy.
- "nF – nC" – to różnica dwóch współczynników załamania dla różnych linii. Taki zapis jest związany z opisem dyspersji (zmienności n z długością fali), a nie z samą długością fali światła żółtego.
- "δF – δC" – symbole z δ są używane do parametrów dyspersyjnych (np. dyspersji częściowej lub wielkości pochodnych w opisach materiałów). Różnica takich wielkości również nie jest długością fali i nie identyfikuje bezpośrednio żółtej linii jako λ.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, o jaką wielkość fizyczną pyta zadanie. Jeśli w odpowiedzi pojawia się λ, to dotyczy długości fali; jeśli pojawia się n, to dotyczy współczynnika załamania; a różnice typu (… – …) zwykle opisują dyspersję, nie pojedynczą długość fali.
