W kiszonce z całych roślin kukurydzy kluczowe jest, aby materiał dał się dobrze rozdrobnić i ubić oraz szybko osiągnął warunki beztlenowe. Dlatego termin zbioru dobiera się tak, by uzyskać odpowiednią zawartość suchej masy (w praktyce za optimum przyjmuje się ok. 30–35%).
Dojrzałość woskowa jest uznawana za najlepszy moment na zbiór na kiszonkę, ponieważ ziarno jest już dobrze wypełnione skrobią (rośnie wartość energetyczna paszy), a części wegetatywne nie są jeszcze nadmiernie zdrewniałe. To ułatwia cięcie, rozgniatanie ziarna, ubijanie i stabilną fermentację.
Dojrzałość mleczna jest na kiszonkę zwykle zbyt wczesna: roślina ma za mało suchej masy, co sprzyja wyciekowi soków i stratom składników pokarmowych. Dodatkowo ziarno jest jeszcze słabo wypełnione, więc udział skrobi (i energia) są mniejsze.
Dojrzałość pełna jest często zbyt późna: materiał bywa zbyt suchy i twardy, trudniej go rozdrobnić i równomiernie ubić. To pogarsza warunki beztlenowe, zwiększa ryzyko wtórnego zagrzewania i problemów jakościowych (np. rozwoju niepożądanych mikroorganizmów).
Określanie terminu zbioru w praktyce wspiera obserwacja linii mlecznej w ziarniaku oraz pomiar wilgotności/suchej masy. Ważne jest też rozróżnienie celu zbioru: pojęcie dojrzałości "technologicznej" jest typowo łączone z zbiorem na ziarno, a nie z optymalnym zbiorem na kiszonkę z całych roślin.
