Technika lakierowania "mokro na mokro" polega na nakładaniu kolejnych warstw, gdy poprzednia warstwa nie jest jeszcze całkowicie utwardzona. Kluczowe jest tu uzyskanie adhezji chemicznej między powłokami, dlatego po nałożeniu podkładu wykonuje się jedynie czas odparowania (do momentu, gdy powierzchnia staje się matowa), a następnie przechodzi bezpośrednio do aplikacji bazy.
Dlatego poprawne jest: "pominąć" odtłuszczanie przed aplikacją bazy w tym etapie procesu. Dodatkowe odtłuszczanie międzywarstwowe mogłoby usunąć lub osłabić aktywną warstwę podkładu i pogorszyć wiązanie między warstwami, co stoi w sprzeczności z celem metody mokro na mokro (szybkość i brak operacji międzywarstwowych).
- Odpowiedź "wykonać zmywaczem wodnym" jest błędna, bo w mokro na mokro nie przewiduje się dodatkowego czyszczenia między podkładem a bazą; taki zabieg jest typowy raczej dla innych procedur przygotowania powierzchni, nie dla tego etapu.
- Odpowiedź "wykonać szlifierką" jest błędna, ponieważ metoda mokro na mokro zakłada brak szlifowania międzywarstwowego. Jeśli podkład przeschnie i wymagałby obróbki mechanicznej, oznacza to odejście od technologii mokro na mokro i konieczność przejścia na inną procedurę.
- Odpowiedź "wykonać zmywaczem rozpuszczalnikowym" jest błędna z tego samego powodu: odtłuszczanie jest obowiązkowe na etapie przygotowania wstępnego nowego elementu (np. usuwanie środków ochronnych z produkcji), ale nie jako zabieg wykonywany po podkładzie, tuż przed bazą w metodzie mokro na mokro.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać rozróżnienie: odtłuszczanie "na start" – tak, natomiast odtłuszczanie "między podkładem a bazą" w mokro na mokro – nie. Najczęstszy błąd wynika z przenoszenia nawyków z metody tradycyjnej (szlifowanie i ponowne odtłuszczanie) na technologię, która ma te kroki eliminować.
