Lakmus to klasyczny wskaźnik kwasowo-zasadowy, czyli substancja, która zmienia barwę zależnie od stężenia jonów wodorowych w roztworze (a więc od pH). Zasada interpretacji jest prosta: w środowisku kwaśnym lakmus przyjmuje barwę czerwoną, a w środowisku zasadowym – barwę niebieską (w pobliżu odczynu obojętnego bywa postrzegany jako fioletowy).
Wodorotlenek sodu (NaOH) jest mocną zasadą. Po rozpuszczeniu w wodzie dysocjuje, zwiększając stężenie jonów wodorotlenkowych, co skutkuje pH większym niż 7. Dlatego odpowiedź "niebieski" jest właściwa: lakmus w roztworze NaOH zabarwia się na niebiesko, sygnalizując odczyn zasadowy.
Dlaczego pozostałe barwy nie pasują?
- "czerwony" odpowiada środowisku kwaśnemu, czyli sytuacji odwrotnej (np. dla roztworów kwasów).
- "fioletowy" bywa kojarzony z odczynem bliskim obojętnemu lub z przejściem barwy, ale NaOH nie jest roztworem obojętnym.
- "malinowy" nie jest typową barwą lakmusu; częściej kojarzy się ją z innymi wskaźnikami lub z opisem subiektywnym, nie standardowym dla lakmusu.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać regułę: kwas czerwieni lakmus, zasada barwi na niebiesko. To szybka kontrola jakości roztworu i poprawności przygotowania odczynników w laboratorium analitycznym.
