W terapii ortoptycznej określenie leczenie bierno-czynne na lokalizatorze odnosi się do ćwiczeń, w których kluczowe jest prowadzenie pacjenta do prawidłowego ustawienia spojrzenia oraz utrzymania go na bodźcu. W praktyce oznacza to, że terapeuta musi weryfikować, czy pacjent rzeczywiście patrzy na właściwy punkt i czy nie dochodzi do uciekania oka, zmiany punktu patrzenia lub utrwalania nieprawidłowego nawyku patrzenia.
Z tego powodu parametrem wymagającym sprawdzenia każdorazowo jest fiksacja. Bez jej kontroli ćwiczenie może być wykonywane pozornie (pacjent "robi zadanie"), ale bez realizacji celu funkcjonalnego, a nawet z ryzykiem utrwalania niewłaściwych reakcji.
- Ostrość widzenia – to ważny parametr diagnostyczny i kontrolny, ale nie jest tym, co trzeba sprawdzać przy każdym pojedynczym podejściu do ćwiczenia na lokalizatorze. Zwykle ocenia się ją w ustalonych odstępach i odpowiednimi testami.
- Widzenie przestrzenne – dotyczy stereopsji i współpracy obu oczu. Ćwiczenia na lokalizatorze mogą pośrednio wspierać przygotowanie do pracy obuocznej, ale bieżąca kontrola "za każdym razem" dotyczy przede wszystkim tego, czy oko fiksuje bodziec.
- Korespondencja siatkówkowa – jest zagadnieniem związanym z widzeniem obuocznym (prawidłowa lub nieprawidłowa korespondencja). Jej ocena wymaga specyficznych prób i interpretacji, a nie jest standardowo elementem sprawdzanym w każdym powtórzeniu ćwiczenia bierno-czynnego na lokalizatorze.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się sformułowanie "każdorazowo", najczęściej chodzi o ten parametr, bez którego nie da się bezpiecznie i sensownie wykonać danego ćwiczenia w danym momencie – tutaj jest to kontrola fiksacji.
