W postaci iniekcji lek podaje się poprzez wstrzyknięcie do tkanek lub naczynia krwionośnego, czyli drogą parenteralną. Dlatego prawidłowe są drogi: i.m. (domięśniowo), i.v. (dożylnie) oraz s.c. (podskórnie). Każda z tych metod wymaga użycia igły i strzykawki (lub zestawu infuzyjnego) oraz zachowania zasad aseptyki.
Dlaczego właśnie te drogi są właściwe dla iniekcji?
- Domięśniowo (i.m.) – lek jest wstrzykiwany do mięśnia. Stosuje się to często przy preparatach, które mają się wchłaniać stosunkowo szybko, ale nie wymagają natychmiastowego efektu dożylnego.
- Dożylnie (i.v.) – lek trafia bezpośrednio do żyły, co daje najszybszy efekt działania i pełną biodostępność. Wymaga jednak największej precyzji i odpowiedniego unieruchomienia zwierzęcia.
- Podskórnie (s.c.) – lek jest wstrzykiwany w tkankę podskórną, zwykle wolniej się wchłania niż po i.m., a technicznie bywa łatwiejszy do wykonania.
Pozostałe drogi pojawiające się w odpowiedziach są nieiniekcyjne:
- p.o. (doustnie) – lek podaje się przez jamę ustną, bez wstrzyknięcia; to droga enteralna.
- p.r. (doodbytniczo) – lek podaje się do odbytnicy (np. czopki, wlewki), również bez wstrzyknięcia; także droga enteralna.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: jeśli droga podania nie wymaga wkłucia, to nie jest iniekcją. Uwaga na pułapkę odpowiedzi wieloskładnikowych: wystarczy, że w opcji pojawia się p.o. albo p.r., aby taka odpowiedź nie pasowała do definicji iniekcji.
