W profilaktycznej jonoforezie fluorkowej celem jest możliwie równomierne oddziaływanie preparatu fluorkowego na szkliwo zębów, tak aby wspierać jego odporność i ograniczać ryzyko próchnicy. W praktyce wymaga to końcówki (elektrody czynnej), która może objąć jednocześnie większą powierzchnię zębów i utrzymać kontakt z podłożem, na które naniesiono preparat.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Łyżkową." Elektroda łyżkowa jest kojarzona z aplikacją w obrębie łuku zębowego – zapewnia stabilne umieszczenie w jamie ustnej i kontakt z większą liczbą powierzchni zębów, co jest typowe dla zabiegów profilaktycznych wykonywanych "na całość" łuku.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do profilaktycznej jonoforezy fluorkowej:
- "Igłową." Taka forma sugeruje punktowe działanie w wąskim polu zabiegowym. W profilaktyce fluorkowej nie dąży się do punktowej aplikacji elektrodą w kształcie igły, bo zabieg ma charakter rozległy (obejmuje powierzchnie zębów), a nie miejscowy w jednym punkcie.
- "W kształcie pętli." Elektroda pętlowa również nie odpowiada typowej potrzebie równomiernego pokrycia wielu powierzchni zębów. Taki kształt jest kojarzony z innymi zastosowaniami, gdzie liczy się specyficzny kontakt lub prowadzenie końcówki, a nie stabilne "osadzenie" na łuku.
- "Cynkową płaską." Płaska elektroda (dodatkowo opisana materiałowo) sugeruje użycie jako elektrody biernej lub do zastosowań ogólnych, a nie jako końcówki aplikacyjnej dopasowanej do uzębienia. Do jonoforezy fluorkowej istotne jest dopasowanie kształtu do pola zabiegowego w jamie ustnej.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o "elektrodę czynną" szukaj odpowiedzi, która odpowiada miejscu podania preparatu i temu, czy zabieg jest rozległy (łuk zębowy) czy punktowy. W profilaktyce fluorkowej najczęściej chodzi o element typu "łyżka/kapa", a nie końcówki punktowe.
