Manualny drenaż limfatyczny (MDL) jest zabiegiem przeciwobrzękowym, którego celem jest ułatwienie odpływu chłonki z tkanek oraz wykorzystanie drożnych dróg spływu do najbliższych "stacji" węzłowych. W kończynie górnej kluczową rolę pełnią węzły chłonne pachowe, ponieważ to do nich kieruje się zasadnicza część odpływu limfy z ramienia, przedramienia i ręki.
Z tego powodu w MDL stosuje się zasadę: najpierw opracuj odcinki proksymalne, potem dystalne. Praca proksymalna na początku ma sens praktyczny: jeśli "wyjście" (obszar proksymalny i węzłowy) nie jest przygotowane, próba przesuwania płynu z obszarów obrzęku może być mniej skuteczna, a czasem prowadzić do uczucia rozpierania w tkankach. Rozpoczęcie od okolicy dołu pachowego jest więc etapem przygotowawczym – tworzy warunki do późniejszego kierowania chłonki z okolicy łokcia i nadgarstka.
- Dołu pachowego – odpowiedź prawidłowa, bo odpowiada zasadzie udrożnienia proksymalnych dróg odpływu i pracy przy głównych węzłach dla kończyny górnej.
- Dołu łokciowego – odpowiedź nieprawidłowa jako etap startowy: okolica łokcia jest bardziej dystalna niż dół pachowy i jej opracowanie bez przygotowania proksymalnego odpływu nie realizuje podstawowej sekwencji MDL.
- Obszaru ramienia – choć ramię jest bliżej proksymalnie niż przedramię, nadal typowo poprzedza je przygotowanie węzłowe w okolicy pachy; samo rozpoczęcie od ramienia pomija istotny etap proksymalny.
- Obszaru przedramienia – jest to odcinek bardziej dystalny, a zaczynanie od niego jest częstym błędem wynikającym z koncentracji na miejscu obrzęku.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o kolejność drenażu limfatycznego zwykle wygrywa odpowiedź odnosząca się do najbardziej proksymalnych węzłów i przygotowania odpływu, a nie do miejsca, gdzie obrzęk jest najbardziej widoczny.
