Izolacja przeciwwilgociowa pozioma w budynku niepodpiwniczonym pełni funkcję "przepony" odcinającej drogę wnikania wilgoci z gruntu w elementy murowe. Kluczowym zjawiskiem, które ma ograniczyć, jest podciąganie kapilarne w porowatych materiałach (np. w betonie i w zaprawie).
Rozwiązanie uznawane za poprawne wskazuje wykonanie izolacji na górnej powierzchni ławy oraz na górnej powierzchni ściany fundamentowej. Taki układ pomaga:
- odciąć dopływ wilgoci do ściany fundamentowej i dalej do ścian nadziemia,
- zapewnić ciągłość zabezpieczenia na styku fundament–ściana,
- ułatwić powiązanie izolacji poziomej z izolacją pionową ścian fundamentowych (w praktyce dąży się do szczelnego "zamknięcia" elementów stykających się z gruntem).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne lub ryzykowne w typowym rozumieniu izolacji poziomej w ścianie fundamentowej?
- "Pod ławą i na górnej powierzchni ściany fundamentowej." Izolacja pod ławą bywa stosowana jako rozwiązanie szczególne (zależne od warunków gruntowo-wodnych i projektu), ale sama w sobie nie zastępuje poprawnego odcięcia w rejonie styku ławy i ściany. Może też wprowadzać mylne przekonanie, że wilgoć nie będzie migrować w górę elementów fundamentu.
- "Na górnej powierzchni ławy i na wysokości poziomu terenu." Poziom terenu dotyczy raczej detali izolacji pionowej oraz strefy rozbryzgowej; nie jest to typowe miejsce wykonania przepony odcinającej wilgoć w murze.
- "Pod ławą i na wysokości podłogi na gruncie." Izolacja podłogi na gruncie chroni posadzkę i warstwy podłogowe, ale nie rozwiązuje problemu kapilarnego transportu wilgoci w ścianach, jeżeli brakuje przepony w ścianie fundamentowej.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: izolacja pozioma ma odcinać wilgoć w ścianie, a izolacja pod podłogą dotyczy głównie warstw posadzki. Najczęstszy błąd to "przesunięcie" izolacji na inne poziomy (teren/podłoga), co nie odcina podciągania w murze.
