W prognozowaniu zagrożenia drzewostanów ważne jest powiązanie konkretnej metody obserwacji z konkretnym gatunkiem szkodnika. W zadaniu kluczowa jest informacja, że podstawą opracowania prognozy jest liczba samic zaobserwowanych na drzewach w drzewostanach iglastych oraz mieszanych z przewagą iglastych (powyżej 20 lat). Taki sposób oceny ryzyka jest kojarzony z brudnicą mniszką, która może powodować silne uszkodzenia aparatu asymilacyjnego drzew i w sprzyjających warunkach prowadzić do masowego pojawu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym ujęciu? W przypadku wielu innych szkodników iglastych prognozowanie bywa oparte na innych wskaźnikach (np. liczebność larw na pędach/igłach, wielkość żerowisk, wyniki odłowów w pułapkach lub ocena uszkodzeń). Sam fakt, że dany owad występuje na sośnie lub w borach, nie oznacza jeszcze, że właśnie liczba samic obserwowanych na drzewach stanowi typową podstawę prognozy dla tego gatunku. To zadanie sprawdza więc umiejętność dopasowania metody monitoringu do właściwego organizmu, a nie ogólną znajomość listy szkodników.
W praktyce leśnej poprawne rozpoznanie metody prognozy pomaga:
- zaplanować właściwy rodzaj lustracji terenowej,
- porównać wyniki z poprzednimi sezonami,
- podjąć decyzję o zwiększeniu obserwacji lub działaniach ochronnych.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na słowa-klucze w treści (tu: "samice", "na drzewach", "drzewostany iglaste i mieszane z przewagą iglastych", "powyżej 20 lat"), bo to one odróżniają podobne gatunki i podobne tematy ochrony lasu.
