Skręt jest jedną z podstawowych cech przędzy: wpływa na jej wytrzymałość, sprężystość, wygląd oraz zachowanie w procesach dalszej obróbki (tkanie/dzianie, szycie, prasowanie). Aby wyznaczyć liczbę skrętów (np. na jednostkę długości) oraz kierunek skrętu, stosuje się w praktyce laboratoryjnej metodę odwrotnego skrętu.
W tej metodzie bada się odcinek przędzy, który jest stopniowo odkręcany aż do momentu, gdy skręt zostanie zredukowany (włókna w przędzy przestają być skręcone). Następnie wykonuje się skręcanie w stronę przeciwną. Zliczenie obrotów potrzebnych do "zniesienia" skrętu pozwala określić liczbę skrętów, a sam zwrot odkręcania ujawnia kierunek skrętu (typowo opisywany jako S lub Z).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odnoszą się do innych zagadnień lub innych typów badań. "Metoda pasemkowa" dotyczy raczej pracy na paśmie włókien (nie na gotowej przędzy) i nie jest standardową nazwą metody wyznaczania skrętu przędzy. "Metoda odcinkowa" jest określeniem zbyt ogólnym i może kojarzyć się z doborem długości próbki, ale nie stanowi nazwy metody wyznaczania kierunku i liczby skrętów. "Doprowadzenie do skrętu krytycznego" opisuje zjawisko graniczne (maksymalizacja/utrata stabilności struktury), a nie typową metodykę pomiaru skrętu do celów kontroli jakości.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie mówi jednocześnie o liczbie i kierunku skrętu, najczęściej chodzi o procedurę polegającą na odkręcaniu i zliczaniu obrotów, czyli metodę odwrotnego skrętu.
