W geometrii narzędzia skrawającego rozróżnia się kilka podstawowych kątów opisujących ustawienie powierzchni roboczych ostrza. W wielu opracowaniach i w typowej konwencji oznaczeń symbol γ przypisuje się do kąta natarcia (kąta powierzchni natarcia). Jest to kąt związany z tym, jak "otwarta" jest powierzchnia, po której spływa wiór w trakcie skrawania.
Odpowiedź "natarcia" jest więc poprawna, ponieważ kąt natarcia bezpośrednio opisuje ukształtowanie powierzchni natarcia narzędzia i ma istotny wpływ na proces tworzenia wióra: przy większym kącie natarcia (w zależności od materiału i warunków) wiór może łatwiej się odkształcać i spływać, a siły skrawania mogą się zmieniać.
Pozostałe odpowiedzi są mylące z typowych powodów:
- "ostrza" – w geometrii narzędzia mówi się o kątach przypisanych do powierzchni i krawędzi, ale "kąt ostrza" bywa potoczny lub zależny od definicji; w standardowym zestawie kątów podstawowych częściej rozróżnia się kąt natarcia, przyłożenia i klinowy.
- "skrawania" – pojęcie kąta skrawania występuje, ale nie jest to tożsame z oznaczeniem γ w podstawowej konwencji kątów ostrza; bywa też zależne od przyjętej płaszczyzny pomiaru.
- "przyłożenia" – kąt przyłożenia jest innym kątem (zwykle oznaczanym inną literą) i dotyczy powierzchni przyłożenia, której zadaniem jest ograniczenie tarcia o obrabianą powierzchnię.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli masz wątpliwość między "natarcia" i "przyłożenia", przypomnij sobie rolę tych powierzchni: natarcie jest po stronie spływu wióra, a przyłożenie po stronie kontaktu z nowo obrobioną powierzchnią. To ułatwia przypisanie symboli do właściwych definicji, o ile rysunek odwołuje się do standardowej konwencji.
