Lokalizacja i orientacja drogi startowej (kierunek osi pasa) są w praktyce planowane tak, aby jak najczęściej zapewniać korzystne warunki wiatrowe dla statków powietrznych. Kluczowe jest ograniczanie składowej bocznej wiatru, bo to ona utrudnia utrzymanie kierunku podczas rozbiegu, podejścia i dobiegu oraz może prowadzić do przekroczenia dopuszczalnych ograniczeń dla danego typu statku powietrznego i stanu nawierzchni.
Odpowiedź "kierunki występujących na danym terenie wiatrów" jest więc poprawna, ponieważ analiza lokalnej cyrkulacji (np. w formie róży wiatrów) pozwala dobrać taki kierunek drogi startowej, by w możliwie największej liczbie przypadków występował wiatr czołowy, a nie boczny lub tylny. To bezpośrednio przekłada się na bezpieczeństwo i ciągłość operacji lotniczych (mniej ograniczeń operacyjnych, mniej odchyleń i zamknięć).
- "Układ dróg dojazdowych do lotniska" dotyczy dostępności komunikacyjnej i logistyki, ale nie rozwiązuje problemu bezpieczeństwa operacji startu i lądowania. Dojazdy można zwykle dostosować lub przebudować w większym stopniu niż zmienić kierunek dominujących wiatrów.
- "Temperaturę gruntu" można rozpatrywać jako czynnik wpływający na warunki budowy (np. przemarzanie), jednak sama temperatura gruntu nie jest czynnikiem pierwszoplanowym dla orientacji pasa; wpływa raczej na dobór technologii i konstrukcji nawierzchni.
- "Cieki wodne" są istotne przy odwodnieniu, ochronie środowiska czy ryzykach hydrologicznych, lecz zwykle stanowią ograniczenie lokalizacyjne, a nie główną zasadę wyznaczania kierunku drogi startowej.
W kontekście pracy technika lotniskowych służb operacyjnych warto zapamiętać: przy projektowaniu/planowaniu pasa najpierw ocenia się warunki operacyjne (zwłaszcza wiatr), a dopiero potem optymalizuje pozostałe elementy infrastruktury tak, by wspierały bezpieczne wykonywanie operacji lotniczych.
