Hydrocyklon jest separatorem odśrodkowym: strumień płuczki wprowadzany jest stycznie, powstaje wir, a cząstki stałe o większej gęstości i rozmiarze są wypychane ku ściankom i odprowadzane do wylotu podsitowego (underflow). Dobór średnicy hydrocyklonu wpływa na to, jaką frakcję ziarnową urządzenie usuwa oraz jaką ma wydajność przepływu.
Odmulacz (desander) pracuje w zakresie usuwania relatywnie "grubszych" cząstek stałych w porównaniu z urządzeniami do drobniejszej separacji. Z podanego kontekstu wynika, że dla odmulaczy stosuje się standardowo hydrocyklony o średnicy 4". Taka średnica jest traktowana jako górna/typowa dla odmulacza, bo zapewnia skuteczne oddzielanie cząstek właściwych dla tego etapu oczyszczania płuczki przy akceptowalnych stratach cieczy bazowej.
Odpowiedź "6"" i "8"" kusi, bo większa średnica może kojarzyć się z większą przepustowością. W praktyce jednak zbyt duża średnica oznacza słabszą skuteczność rozdziału drobniejszych cząstek, co może powodować, że odmulacz nie będzie spełniał swojej funkcji (część zanieczyszczeń pozostanie w obiegu płuczki). To typowy błąd "większe = lepsze" bez uwzględnienia wymagań granulacji.
Odpowiedź "2"" jest charakterystyczna dla hydrocyklonów używanych do usuwania drobniejszych frakcji w kolejnych stopniach oczyszczania, dlatego jest częstą pomyłką wynikającą z interferencji pojęć: student pamięta, że "małe średnice są w układzie", ale przypisuje je niewłaściwemu urządzeniu.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać zależność: im mniejsza średnica hydrocyklonu, tym "drobniejsza" separacja (ale mniejszy przepływ), a odmulacz jest etapem pośrednim, dla którego typowo kojarzy się średnicę 4".
