Napięcie tętnień (składowa AC) w układzie ładowania jest efektem tego, że alternator wytwarza napięcie przemienne, które następnie jest prostowane w mostku diodowym i stabilizowane przez regulator. Idealnie na zacisku B+ oraz na akumulatorze obserwujemy głównie składową stałą, ale w praktyce zawsze występuje pewien "resztkowy" przebieg zmienny.
Odpowiedź "nie powinna przekraczać 0,5V." jest poprawna, ponieważ taki próg jest powszechnie używany w diagnostyce jako granica, po przekroczeniu której rośnie podejrzenie uszkodzenia diod prostowniczych, pogorszonych połączeń masy lub innych problemów w alternatorze. Przy pełnym obciążeniu odbiornikami i pracującym silniku warunki są celowo "trudne", więc test lepiej ujawnia niesprawność prostowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "może wynosić więcej niż 1,0V." – dopuszczenie tak wysokiej składowej AC jest zbyt liberalne; w praktyce byłby to sygnał, że układ ładowania może generować zakłócenia i wymaga dalszej diagnozy.
- "powinna wynosić 1,0V." – tętnienia nie są wartością "docelową", tylko niepożądanym składnikiem, który powinien być możliwie mały; traktowanie 1,0 V jako normy oznacza błędne rozumienie kryterium oceny.
- "powinna wynosić 2,0V." – taka wartość sugeruje poważną nieprawidłowość (np. brak jednej fazy prostowania), a nie stan prawidłowy, i mogłaby wiązać się z wyraźnymi objawami zakłóceń.
Wskazówka egzaminacyjna: pytanie dotyczy maksymalnej dopuszczalnej wartości tętnień (progu), a nie typowego napięcia ładowania (około 14 V w instalacji 12 V). Warto też pamiętać, że pomiar tętnień wykonuje się jako składową AC na pracującym silniku, a interpretacja powinna uwzględniać obciążenie i stan połączeń masowych.
