Rury polietylenowe (PE) dostarczane w zwojach są elastyczne, ale jednocześnie podatne na trwałe odkształcenia, gdy przez dłuższy czas działają na nie obciążenia od kolejnych warstw składowania. Dlatego w praktyce magazynowania przyjmuje się ograniczenie maksymalnej wysokości składowania w pozycji poziomej do 1,5 m.
Takie ograniczenie ma sens techniczny: dolne zwoje przenoszą ciężar całego stosu, a polietylen pod długotrwałym naciskiem może ulegać pełzaniu. Skutkiem przekroczenia dopuszczalnej wysokości mogą być:
- owalizacja przekroju (utrata "okrągłości"),
- trwałe spłaszczenia i miejscowe deformacje,
- łatwiejsze powstawanie uszkodzeń mechanicznych,
- problemy montażowe (trudniejsze prostowanie, gorsze dopasowanie), a w skrajnych przypadkach konieczność odrzucenia materiału.
Dlaczego pozostałe wartości są nieprawidłowe w tym kontekście? Wysokości takie jak 2,0 m, 2,5 m czy 3,0 m mogą się kojarzyć ze składowaniem innych wyrobów albo z rurami w odcinkach prostych i pakietach, gdzie dopuszczalne wysokości bywają większe. Dla zwojów ryzyko deformacji rośnie szybciej, bo nacisk rozkłada się na elementy sprężyste ułożone warstwowo.
W praktyce, oprócz samej wysokości, ważne są też warunki składowania: równe podłoże, zabezpieczenie przed przetaczaniem (np. kliny), unikanie obciążeń punktowych oraz ochrona przed długotrwałym promieniowaniem UV na otwartym powietrzu. Znajomość tych zasad jest istotna dla technika gazownictwa, bo jakość rury przed montażem bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo i trwałość instalacji.
