Pytanie dotyczy wymagania ochrony przeciwporażeniowej realizowanej przez samoczynne wyłączenie zasilania w instalacjach niskiego napięcia. W układzie sieci TN (TN-C, TN-S, TN-C-S) punkt neutralny źródła jest uziemiony, a części przewodzące dostępne urządzeń są połączone z przewodem ochronnym (PE/PEN). Przy zwarciu doziemnym powstaje metaliczna pętla zwarciowa, co zwykle daje duży prąd zwarciowy i umożliwia szybkie zadziałanie zabezpieczenia.
Zgodnie z PN-HD 60364-4-41:2017-09 (pkt 411.3.2.2) dla obwodów końcowych o prądzie ≤32 A w układzie TN, przy U0 = 230 V maksymalny dopuszczalny czas wyłączenia wynosi 0,4 s. Tę wartość należy znać i stosować przy odbiorach oraz przy doborze zabezpieczeń.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe w tym pytaniu?
- 0,8 s jest zbyt długim czasem dla obwodów końcowych ≤32 A w TN przy 230 V, więc nie spełnia wymagań ochrony przez SWZ.
- 0,2 s jest wartością kojarzoną z innymi warunkami (np. innym układem sieci lub innym napięciem), dlatego jej wybór wynika często z pomylenia TN z TT albo z pominięcia warunków brzegowych.
- 0,1 s dotyczy jeszcze bardziej rygorystycznych warunków (np. wyższych napięć w tabelach czasów) i nie jest wymaganiem dla TN przy 230 V dla obwodów końcowych ≤32 A.
W praktyce spełnienie czasu wyłączenia weryfikuje się m.in. poprzez pomiar impedancji pętli zwarcia oraz sprawdzenie, czy zabezpieczenie zadziała w wymaganym czasie (np. przez ocenę zależności Zs i prądu wyzwalającego). Na egzaminie kluczowe jest rozróżnienie: układ TN + 230 V + obwód końcowy ≤32 A → 0,4 s.
