W młynie bębnowym kulowym proces rozdrabniania zachodzi dzięki ruchowi ładunku mielącego (kul) unoszonych ruchem obrotowym bębna i następnie przemieszczających się (toczących, zsuwających i spadających) po warstwie wsadu. Żeby mielenie było skuteczne, kule muszą mieć miejsce na ruch, a w bębnie musi powstawać odpowiednia strefa kaskadowania/kataraktowania.
Maksymalny procent wypełnienia bębna mielnikami podaje się jako orientacyjną granicę eksploatacyjną. Przy zbyt dużym wypełnieniu kule "klinują się" i poruszają bardziej jako zwarta masa, co ogranicza energię udarów i pogarsza warunki mieszania wsadu. Może to powodować spadek wydajności mielenia, wzrost obciążeń napędu oraz niekorzystne zużycie okładzin i mielników. Dlatego w klasycznym ujęciu przyjmuje się, że maksymalnie bęben powinien być wypełniony mielnikami do około 45%.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym ujęciu:
- 20% – to napełnienie zbyt małe jak na wartość maksymalną; przy tak małej ilości kul zwykle spada liczba kontaktów i energii przekazywanej ziarnom, więc nie jest to typowa granica "maksymalna".
- 60% – wartość zbyt wysoka jak na typowe maksymalne napełnienie samymi mielnikami; przy takim udziale rośnie ryzyko ograniczenia swobodnego ruchu i pogorszenia mechanizmu rozdrabniania.
- 85% – skrajnie wysokie wypełnienie, w praktyce prowadzące do pracy nieefektywnej i niebezpiecznych obciążeń; nie odpowiada standardowemu zalecanemu maksimum.
Wskazówka egzaminacyjna: pytanie dotyczy wyłącznie wypełnienia mielnikami (kulami), a nie łącznego wypełnienia urobkiem/pulpą. Na testach wartości skrajne (np. 85%) są często dystraktorami.
