Określenie masa lejna odnosi się do masy ceramicznej przygotowanej jako płynna lub półpłynna zawiesina (często nazywana szlamem), przeznaczona do procesów, w których masa ma się lać, np. w technologii odlewania do form (gipsowych lub innych, zależnie od asortymentu).
W opisie zwraca uwagę przede wszystkim:
- wysoka zawartość wody w odniesieniu do suchych składników – to cecha typowa dla zawiesin, a nie dla mas urabianych "na sucho",
- dodatek elektrolitów w małej ilości – takie dodatki są kojarzone z regulacją właściwości reologicznych (upłynnianiem/deflokulacją), aby masa była płynna mimo dużego udziału części stałych,
- mieszany charakter surowców (plastyczne i nieplastyczne) – typowy w recepturach, gdzie surowiec plastyczny zapewnia spójność po uformowaniu, a nieplastyczny koryguje skurcz, porowatość i inne parametry.
Dlatego odpowiedź "lejną" najlepiej pasuje do opisu.
Odpowiedź "plastyczną" jest nieadekwatna, bo masa plastyczna ma konsystencję umożliwiającą ugniatanie i formowanie bez potrzeby "lania" jej do form; zwykle nie opisuje się jej przez tak wysoką ilość wody i typowe dodatki upłynniające. Odpowiedź "sypką" dotyczy mas o bardzo małej wilgotności (proszków/granulatów) przeznaczonych np. do prasowania, a więc jest przeciwieństwem zawiesiny. Odpowiedź "półplastyczną" wskazuje na konsystencję pośrednią (wilgotną, lecz niepłynną), stosowaną w innych metodach formowania; przy takiej masie kluczową cechą nie jest płynięcie i deflokulacja.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawia się dużo wody i jednocześnie elektrolity (dodatki do regulacji płynięcia), najczęściej chodzi o masę lejną.
