W metodyce masażu klasycznego kończyny górnej najczęściej stosuje się schemat postępowania od części dystalnych (położonych dalej od tułowia) do części proksymalnych (bliżej tułowia). Oznacza to, że przy masażu kończyny górnej logicznym początkiem jest ręka, następnie przechodzi się na przedramię, a na końcu na ramię. Taka kolejność ułatwia zachowanie spójnego kierunku pracy oraz sprzyja prowadzeniu chwytów w kierunku dosercowym, co jest zgodne z ogólną zasadą pracy na tkankach w masażu klasycznym.
Odpowiedź "ręki." jest więc poprawna, ponieważ odnosi się do rozpoczęcia zabiegu od najdalszego odcinka kończyny górnej. W praktyce terapeuta wykonuje na ręce odpowiednio dobrane techniki (np. głaskanie, rozcieranie, ugniatanie), a następnie płynnie przechodzi wyżej, zachowując porządek i ciągłość zabiegu.
- Odpowiedź "ramienia." jest nieprawidłowa, bo ramię jest odcinkiem bardziej proksymalnym; rozpoczęcie od niego zaburza typowy schemat dystalnie → proksymalnie.
- Odpowiedź "przedramienia." jest nieprawidłowa, ponieważ pomija najbardziej dystalny odcinek (rękę), który w klasycznej metodyce opracowuje się na początku.
- Odpowiedź "stawu łokciowego." jest nieprawidłowa: staw łokciowy nie stanowi odcinka rozpoczynającego opracowanie całej kończyny, a jego masaż jest zwykle elementem pracy na okolicy stawu w ramach opracowania przedramienia i ramienia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy kolejności opracowania kończyny, przypomnij sobie zasadę "od palców ku barkowi" (dystalnie → proksymalnie). Następnie dopasuj odpowiedź do pierwszego odcinka w tym schemacie.
