Dekontaminacja obejmuje kolejne etapy: mycie, dezynfekcję i (gdy wymagane) sterylizację. W przypadku wyrobów z pustymi przestrzeniami – takich jak elementy sprzętu oddechowego – ryzyko polega na tym, że zanieczyszczenia i drobnoustroje mogą pozostawać w trudno dostępnych komorach i "martwych" przestrzeniach.
W dezynfekcji kluczowe jest zapewnienie pełnego kontaktu roztworu z powierzchniami zewnętrznymi i wewnętrznymi. Jeżeli wnętrza nie zostaną wypełnione/zwilżone, proces może zadziałać tylko na zewnątrz, a w środku pozostaną drobnoustroje. Podobnie w sterylizacji warunkiem skuteczności jest penetracja czynnika sterylizującego do wszystkich powierzchni – bez dostępu do wnętrza nie ma pewności uzyskania jałowości.
Odpowiedzi różnią się tym, czy maskę przygotowuje się "w stanie otwartym" czy "w stanie zamkniętym" dla dezynfekcji i sterylizacji. Z punktu widzenia zasad ogólnych najważniejsze jest takie ułożenie i przygotowanie wyrobu, które nie blokuje dostępu środka/czynnika do pustych przestrzeni oraz nie powoduje uszkodzeń materiału. Decydujące są zalecenia producenta, bo konstrukcja (zawory, komory, elementy rozbieralne) może wymagać konkretnego ustawienia w procesie.
Dlatego odpowiedzi sugerujące identyczne ułożenie "zawsze zamknięte" lub "zawsze otwarte" mogą być mylące, jeśli nie uwzględniają celu procesu (kontakt i penetracja) oraz instrukcji producenta. W praktyce należy dążyć do drożności i odsłonięcia powierzchni wewnętrznych, a wybór stanu otwarty/zamknięty oceniać w kontekście konkretnego wyrobu i technologii dekontaminacji dostępnej w jednostce.
