Wadą "wewnętrzną" (objętościową) jest taka nieciągłość, której nie widać na powierzchni spoiny, np. pęknięcie w środku przekroju, brak przetopu, pęcherze lub wtrącenia. Do takich wad potrzebujesz metody, która "zajrzy" do wnętrza materiału bez jego niszczenia.
Kontrola ultradźwiękowa działa na zasadzie wprowadzania fali ultradźwiękowej do materiału i analizy echa odbitego od granic ośrodków. Jeżeli w spoinie znajduje się pęknięcie lub inna nieciągłość, zmienia się przebieg/poziom sygnału, co pozwala wykryć i zlokalizować wadę także wewnątrz elementu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do wykrywania pęknięć wewnętrznych?
- Kontrola wizualna jest podstawową i bardzo ważną metodą, ale ogranicza się do oceny powierzchni (lic, grań, odpryski, podtopienia, widoczne pęknięcia). Wady ukryte w przekroju mogą pozostać niewykryte.
- Kontrola magnetyczna (magnetyczno-proszkowa) jest skuteczna dla materiałów ferromagnetycznych, jednak przede wszystkim ujawnia nieciągłości powierzchniowe i podpowierzchniowe. Nie jest typową metodą do oceny wad głęboko położonych w przekroju spoiny.
- Kontrola przez dotyk nie jest standaryzowaną metodą NDT do oceny jakości spoin i może co najwyżej wychwycić wyczuwalne nierówności powierzchni, nie daje jednak informacji o wnętrzu materiału.
W praktyce dobór metody zależy też od geometrii złącza, grubości, materiału i wymagań jakościowych. Na egzaminie kluczem jest skojarzenie: wady wewnętrzne → metody objętościowe, a w podstawowym ujęciu najczęściej: ultradźwięki.
