Maszyna ze zdjęcia ma maszt wiertniczy z wyraźnie widocznym długim świdrem ślimakowym (spiralą). Taki osprzęt jest cechą charakterystyczną wiercenia okrętnego (ślimakowego, typu auger). Zasada pracy polega na tym, że obracający się świder urabia materiał na czole otworu, a urobek/zwierciny są transportowane wzdłuż spirali ku górze. Dzięki temu nie jest potrzebne wypłukiwanie zwiercin płuczką, co upraszcza technologię i jest korzystne w wielu warunkach odkrywkowych.
W górnictwie odkrywkowym wiercenie okrętne wykorzystuje się często do wykonywania otworów strzałowych, czyli otworów przeznaczonych do umieszczenia ładunków materiałów wybuchowych. Metoda jest szczególnie użyteczna w skałach o niskiej i średniej zwięzłości, gdzie spiralny transport zwiercin jest skuteczny, a konstrukcja wiertnicy pozostaje prosta i ekonomiczna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "udarowego otworów studziennych" – wiercenie udarowe kojarzy się z młotami i udarem (np. DTH), a na ilustracji kluczowym elementem jest świder ślimakowy i mechaniczne wynoszenie zwiercin, nie udar. Ponadto "otwory studzienne" nie są typowym celem tej wiertnicy w kontekście robót strzałowych w odkrywce.
- "głębinowego otworów naftowych" – wiercenia naftowe są zwykle wielogłębokościowe, realizowane inną technologią (przewód wiertniczy, płuczka, urządzenia wiertnicze o innej konstrukcji). Pokazana maszyna jest mobilną wiertnicą odkrywkową do relatywnie płytkich otworów, a nie zestawem do wierceń naftowych.
- "wibracyjnego otworów kierunkowych" – wiercenia kierunkowe i techniki wibracyjne nie odpowiadają widocznemu narzędziu (świder ślimakowy) ani typowej praktyce wykonywania otworów strzałowych w odkrywce.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na maszynie widać spiralny świder i brak instalacji płuczkowej typowej dla płukania, najczęściej chodzi o wiercenie okrętne i zastosowanie w otworach strzałowych.
