W przypadku drzew alejowych kluczowym parametrem materiału sadzeniowego jest wysokość pnia, czyli odległość mierzona od powierzchni gruntu do podstawy korony. To nie jest wysokość całkowita drzewa (ta obejmuje także koronę), ani obwód pnia (mierzony zwykle na określonej wysokości).
W nasadzeniach przyulicznych i wzdłuż alei wysokość pnia musi zapewniać praktyczny prześwit pod koroną. Zbyt niski pień utrudnia komunikację: gałęzie mogą kolidować z ruchem pieszym, rowerowym lub z pojazdami, a także pogarszać czytelność przestrzeni. Dlatego w praktyce szkółkarskiej i projektowej często spotyka się formę pienną z pniem około 2,3 m jako typową wartość "alejową".
- Odpowiedź "2,0 m" może być spotykana w pewnych zastosowaniach, ale zwykle daje mniejszy prześwit i częściej pasuje do miejsc o mniejszych wymaganiach komunikacyjnych.
- Odpowiedź "1,3 m" jest typowa dla materiału o niższym pniu, odpowiedniego raczej do parków i ogrodów, gdzie nie ma potrzeby utrzymania skrajni jak przy ulicy.
- Odpowiedź "3,0 m" oznaczałaby bardzo wysoki pień; taki materiał jest trudniejszy do wyprodukowania, droższy i nie jest standardowym, najczęściej przyjmowanym poziomem dla typowych nasadzeń alejowych.
Warto zapamiętać praktyczną zasadę egzaminacyjną: pień to tylko odcinek "do korony". Jeśli w zadaniu pojawia się słowo "alejowe", chodzi zwykle o parametry zapewniające prześwit, a nie o parametry dla nasadzeń parkowych.
