Cyfrowa odbitka próbna (proof) służy do sprawdzenia, jak będzie wyglądała praca po wydrukowaniu: ocenia się m.in. układ, treść, rozdzielczość obrazów oraz (w zależności od rodzaju proofu) wygląd barw. Aby proof mógł być wykonany w typowym przepływie poligraficznym, potrzebny jest materiał wyjściowy w postaci pliku produkcyjnego, który wiernie opisuje stronę i jest stabilny w interpretacji przez systemy RIP.
Odpowiedź "plik w formacie PDF." jest właściwa, ponieważ PDF jest powszechnie stosowanym formatem wymiany w poligrafii cyfrowej i w prepress: przenosi geometrię strony, obiekty wektorowe i rastrowe oraz (zależnie od przygotowania) informacje potrzebne do poprawnego przetwarzania w urządzeniach drukujących/proofujących.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "plik w formacie DOC." – to format edycyjny, zależny od środowiska (wersji programu, fontów, ustawień), przez co nie jest typowym, przewidywalnym formatem wyjściowym do proofingu produkcyjnego.
- "forma drukowa." – odnosi się do elementu wykorzystywanego w technikach druku konwencjonalnego (np. płyta), a nie do pliku wejściowego dla cyfrowej odbitki próbnej.
- "diapozytyw." – to materiał fotograficzny (slajd/pozytyw), historycznie wykorzystywany w innych procesach przygotowania obrazu; nie stanowi standardowego wejścia do współczesnego cyfrowego proofu.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o materiał do druku/proofu rozróżniaj formaty produkcyjne (np. PDF) od formatów edycyjnych (np. DOC) oraz od pojęć związanych z drukiem tradycyjnym (forma drukowa) czy fotografią (diapozytyw).
