W metodzie lekkiej-suchej ocieplenie ścian zewnętrznych wykonuje się jako układ warstw montowanych mechanicznie, a nie jako system klejony i zatynkowany. Typowy schemat obejmuje:
- izolację termiczną (często płyty z wełny mineralnej),
- konstrukcję nośną/ruszt (np. profile stalowe ocynkowane),
- łączniki do mocowania elementów do podłoża,
- okładzinę elewacyjną mocowaną do rusztu (w pytaniu wskazano blachę fałdową jako przykład okładziny).
Dlatego poprawny jest zestaw: płyty z wełny mineralnej, profile ze stali ocynkowanej, łączniki, blacha fałdowa — odpowiada on logice tej technologii: izolacja + ruszt + mocowania + warstwa zewnętrzna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Papa asfaltowa, gwoździe papowe, geosiatka, farba silikatowa — to materiały kojarzone głównie z robotami hydroizolacyjnymi/dachowymi oraz powłokami malarskimi, a nie z typowym układem ocieplenia lekkiego-suchego na ruszcie.
- Styropian, zaprawa klejąca, siatka z włókna szklanego, tynk cienkowarstwowy — ten zestaw odpowiada metodzie lekkiej-mokrej (ETICS), gdzie izolację przykleja się i wykonuje warstwę zbrojoną oraz tynk.
- Styropian, zaprawa klejąca, siatka z prętów stalowych, tynk cementowo-wapienny — również sugeruje technologię "mokrych" wypraw, a dodatkowo "siatka z prętów stalowych" nie jest typowym materiałem warstwy zbrojonej w systemach ociepleń elewacyjnych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się lekka-sucha, szukaj odpowiedzi zawierającej elementy rusztu i okładziny. Jeśli widzisz klej + siatka + tynk, to zwykle opis metody lekkiej-mokrej.
