Mechanizm tarcia płynnego (często utożsamiany ze smarowaniem hydrodynamicznym) polega na tym, że dwie współpracujące powierzchnie nie stykają się bezpośrednio. Zamiast kontaktu mikronierówności metalu z metalem pojawia się ciągła warstwa środka smarnego (film), która przenosi obciążenie i umożliwia poślizg.
W takim stanie:
- opór ruchu pochodzi głównie z oporu lepkościowego cieczy (ścinanie warstwy smaru),
- zużycie jest zwykle mniejsze niż przy tarciu suchym lub granicznym,
- kluczowe są warunki utrzymania filmu: odpowiednia lepkość, prędkość ruchu względnego, geometria szczeliny oraz doprowadzenie smaru.
Dlatego poprawny wybór to rysunek przedstawiający rozdzielenie powierzchni filmem smarnym, bez bezpośredniego styku.
Pozostałe typowe błędne interpretacje rysunków (dlaczego odpowiedzi niepoprawne bywają kuszące):
- Rysunek sugerujący kontakt wierzchołków nierówności mimo obecności smaru odpowiada raczej smarowaniu granicznemu lub mieszanemu (część obciążenia przenosi kontakt metalu z metalem).
- Rysunek pokazujący brak smaru albo tylko "śladową" warstwę bez rozdzielenia powierzchni odpowiada tarciu suchym albo granicznemu.
- Rysunek, w którym smar jest obecny, ale film jest przerwany (wyspy smaru), wskazuje na stan przejściowy, najczęściej mieszany, a nie w pełni płynny.
W praktyce utrzymanie tarcia płynnego jest szczególnie istotne np. w łożyskach ślizgowych, gdzie właściwe smarowanie ogranicza nagrzewanie i ryzyko zatarcia.
