Reklama o charakterze audiowizualnym to taka, w której odbiorca otrzymuje równocześnie obraz oraz dźwięk. Kluczowy jest więc nie "zasięg" czy "popularność" medium, ale techniczna możliwość emisji dwóch warstw przekazu naraz.
Telewizja jest klasycznym medium audiowizualnym: pozwala pokazać produkt w ruchu (gest, mimika, demonstracja działania, animacja) oraz dodać elementy audio (lektor, dialog, muzyka, efekty dźwiękowe). Dzięki temu można budować emocje i narrację, a także prezentować bardziej złożone komunikaty w formie krótkiego spotu.
Pozostałe propozycje nie spełniają warunku audiowizualności:
- Radio jest medium audio. Sprawdza się przy jinglach, hasłach i budowaniu rozpoznawalności dźwiękowej, ale nie umożliwia emisji obrazu.
- Prasa (gazety, czasopisma) jest medium wizualnym, statycznym: tekst i grafika mogą być rozbudowane, lecz bez dźwięku nie jest to przekaz audiowizualny.
- Outdoor w ujęciu tradycyjnym (billboardy, plakaty) również jest medium wizualnym i statycznym, nastawionym na krótkie hasło oraz szybkie rozpoznanie. W praktyce spotyka się cyfrowe ekrany DOOH, ale pojęcie "outdoor" jako kategoria w podstawowej klasyfikacji nie zakłada automatycznie pełnej audiowizualności.
W planowaniu kampanii to rozróżnienie pomaga dobrać kanał do formy kreacji: jeśli koncepcja wymaga obrazu i dźwięku, naturalnym wyborem jest telewizja (a we współczesnych kampaniach także inne kanały wideo), natomiast radio, prasa i outdoor realizują inne zadania w mediamixie.
