Polarymetria to metoda analityczna zaliczana do metod optycznych. Jej istotą jest pomiar tego, o ile próbka (zwykle roztwór) obraca płaszczyznę polaryzacji światła spolaryzowanego liniowo. Wynik opisuje się jako kąt skręcenia (rotację optyczną). Zjawisko to występuje dla substancji optycznie czynnych, najczęściej związków chiralnych, dlatego polarymetria bywa używana m.in. do oceny składu, czystości lub stężenia takich substancji.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź polarymetria? Ponieważ tylko ta metoda wprost opiera się na pomiarze kąta skręcenia płaszczyzny polaryzacji światła po przejściu przez próbkę. Słowa kluczowe w pytaniu ("kąt skręcania" oraz "światło spolaryzowane") wskazują jednoznacznie na technikę polarymetryczną.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Polarografia – to metoda elektrochemiczna. Sygnałem analitycznym jest zależność prądu od przyłożonego napięcia (rejestrowana w układzie z elektrodami). Choć nazwa zawiera człon "polar-", nie dotyczy ona optycznej polaryzacji światła.
- Refraktometria – jest metodą optyczną, ale mierzy współczynnik załamania światła (refrakcję), a nie skręcalność optyczną. Stosuje się ją np. do oceny stężenia roztworów na podstawie zmiany refrakcji.
- Potencjometria – również jest metodą elektrochemiczną, w której mierzy się różnicę potencjałów pomiędzy elektrodą wskaźnikową a odniesienia. Nie ma związku z pomiarem kąta skręcenia światła.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się pojęcia "światło spolaryzowane" i "kąt skręcenia", skojarz je z polarymetrem i rotacją optyczną. Gdy widzisz "potencjał", "prąd", "elektroda" – to zwykle kieruje do metod elektrochemicznych (potencjometria, polarografia).
