Dobór metody montażu zależy przede wszystkim od powtarzalności wyrobu, wielkości serii oraz potrzeby częstych zmian technologicznych. W produkcji jednostkowej i małoseryjnej montuje się mało sztuk danego wyrobu, a konfiguracje mogą się różnić (zamówienia indywidualne, częste modyfikacje, różne warianty). W takich warunkach najbardziej praktyczny jest montaż stacjonarny (stanowiskowy), czyli organizacja, w której wyrób pozostaje na stanowisku, a operacje wykonuje pracownik lub brygada, ewentualnie z użyciem uniwersalnego wyposażenia.
Dlaczego "stacjonarny jednobrygadowy"?
To odmiana montażu stacjonarnego, w której jedna brygada realizuje zakres prac na danym stanowisku. Przy małych seriach ułatwia to elastyczne dzielenie zadań, ogranicza konieczność budowy i równoważenia linii oraz zmniejsza straty wynikające z przestojów i przezbrojeń.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym kontekście?
- "ciągły zróżnicowany" – montaż ciągły zakłada przepływ wyrobów między stanowiskami według taktu/rytmu pracy. Opłaca się, gdy wyrób jest powtarzalny i wykonuje się go w dużej liczbie. Przy małych seriach pojawia się problem częstych zmian i braku stabilnego taktu.
- "ciągły skoncentrowany" – również jest to organizacja o charakterze liniowym (ciągłym). Wymaga zwykle ustabilizowania operacji i czasu cyklu, co jest trudne i nieekonomiczne przy produkcji jednostkowej.
- "stacjonarno-ciągły" – jest to pojęcie mieszane i w praktyce może odnosić się do rozwiązań pośrednich. Jednak w typowym ujęciu egzaminacyjnym dla produkcji jednostkowej i małoseryjnej jako właściwy wybór wskazuje się montaż stacjonarny, a nie ciągły ani hybrydowy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "jednostkowa/małoseryjna", szukaj odpowiedzi kojarzącej się z elastycznością, stanowiskiem i brakiem taktu linii. Gdy jest "wielkoseryjna/masowa", wtedy częściej właściwy jest montaż ciągły (liniowy).
