W analizie ilościowej metoda polegająca na kontrolowanym dodawaniu roztworu o znanym stężeniu do roztworu badanego to analiza miareczkowa (objętościowa). W praktyce laboratoryjnej do próbki zawierającej analit dodaje się z biurety roztwór mianowany (titrant) o znanym stężeniu, a ilość dodanego titranta jest mierzona objętościowo. Po osiągnięciu punktu końcowego (wyznaczanego np. wskaźnikiem lub pomiarem potencjału/pH) wykorzystuje się stechiometrię reakcji do obliczenia zawartości oznaczanej substancji.
Dlaczego pozostałe metody nie pasują do opisu?
- Kolorymetria opiera się na pomiarze barwy/absorpcji światła przez roztwór i zależności sygnału od stężenia. Nie jest definiowana przez dozowanie roztworu o znanym stężeniu do próbki, lecz przez pomiar właściwości optycznych (często z krzywą wzorcową).
- Polarymetria wykorzystuje skręcalność optyczną substancji czynnych optycznie. Kluczowy jest pomiar kąta skręcenia płaszczyzny polaryzacji światła, a nie dodawanie titranta do osiągnięcia punktu końcowego.
- Chromatografia służy do rozdzielania składników mieszaniny na fazie stacjonarnej i ruchomej, a ilościowo bazuje na sygnale detektora (np. powierzchni piku). Choć w przygotowaniu próbki mogą występować dodatki odczynników, istotą metody nie jest miareczkowanie roztworem mianowanym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "roztwór o znanym stężeniu" oraz "kontrolowane dodawanie" (najczęściej do punktu końcowego), niemal zawsze chodzi o miareczkowanie. Metody instrumentalne zwykle rozpoznasz po słowach: "pomiar absorbancji", "światło spolaryzowane", "rozdzielanie/piki chromatograficzne".
