W pomiarach sytuacyjnych metoda biegunowa (tachimetryczna) polega na określeniu położenia punktu szczegółu na podstawie dwóch wielkości mierzonych ze stanowiska instrumentu:
- kierunku (najczęściej jako kąt poziomy względem kierunku odniesienia),
- odległości (np. dalmierzem wbudowanym w tachimetr).
Dlatego na rysunku/schemacie metody biegunowej typowo rozpoznaje się: jedno stanowisko oraz linie (promienie) prowadzone od stanowiska do mierzonych punktów, często z zaznaczonym kątem lub kierunkiem.
Odpowiedź "biegunową" jest poprawna, ponieważ odpowiada właśnie takiemu sposobowi wyznaczania szczegółów: punkt jest "odkładany" z bieguna (stanowiska) przez kierunek i odległość.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne idee pomiaru:
- "ortogonalną" wybiera się, gdy punkty wyznacza się przez domiary prostopadłe (rzędne) od linii pomiarowej. Na schemacie tej metody dominują odcinki prostopadłe do osi/linii bazowej, a nie promienie ze stanowiska.
- "przedłużeń" dotyczy sytuacji, gdy położenie punktu uzyskuje się przez przedłużanie istniejących linii/krawędzi i wyznaczenie ich przecięcia; schematowo widać zwykle kontynuacje kierunków, a nie pomiar kąta i odległości ze stanowiska.
- "wcięć" opiera się na wyznaczaniu punktu z przecięcia kierunków/łuków/odległości z co najmniej dwóch punktów o znanych współrzędnych (np. wcięcie kątowe lub liniowe). Na rysunku widać wówczas zwykle dwa (lub więcej) stanowiska/punkty odniesienia, a nie jedno stanowisko jako "biegun".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na schemacie jest jedno stanowisko i promienie do wielu szczegółów, najczęściej chodzi o metodę biegunową. Jeśli jest linia bazowa i domiary pod kątem prostym, to typowo metoda ortogonalna.
