Metoda rozwiązywania konfliktów polegająca na wzajemnych ustępstwach to kompromis. Istota kompromisu polega na tym, że strony konfliktu negocjują warunki porozumienia i każda z nich rezygnuje z części swoich żądań, aby zakończyć spór i móc dalej współpracować. W praktyce organizacyjnej kompromis jest często wybierany, gdy obie strony mają częściowo sprzeczne interesy, ale zależy im na czasie lub utrzymaniu relacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do definicji?
- "mentoring" to relacja rozwojowa (mentor–podopieczny) nastawiona na przekazywanie wiedzy i wspieranie kompetencji. Może poprawiać komunikację w zespole, ale sam w sobie nie jest metodą "wzajemnych ustępstw" w sporze.
- "konfrontacja" oznacza bezpośrednie przeciwstawienie stanowisk. Taki styl może prowadzić do wyjaśnienia różnic lub do eskalacji konfliktu, ale nie definiuje go element negocjacyjnego "spotkania w połowie drogi" przez obustronne ustępstwa.
- "współdziałanie" to współpraca i kooperacja. Może być efektem dobrze rozwiązanych konfliktów, lecz nie opisuje mechanizmu rozwiązania polegającego na rezygnacji każdej strony z części oczekiwań.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się sformułowanie "wzajemne ustępstwa", najczęściej odpowiada mu pojęcie kompromisu. Jeśli widzisz słowa typu "starcie", "twarde stanowisko", "nacisk" – bardziej pasuje konfrontacja; jeśli "rozwój pracownika" – mentoring; jeśli "wspólne działanie" – współdziałanie.
