KWALIFIKACJA EKA8 - CZERWIEC 2020

PYTANIE NR 36.
Metodę FIFO wyceny rozchodu towarów stosuje się, gdy przychód towarów został wyceniony
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
FIFO zakłada, że jako pierwsze wydaje się towary z najstarszych dostaw, więc rozchód wycenia się według rzeczywistych cen nabycia/zakupu tych partii. Dlatego metodę FIFO stosuje się, gdy przychód towarów jest wyceniony w cenach rzeczywistych, a nie w cenach ewidencyjnych ani "marżach".

Pełne wyjaśnienie:

Metoda FIFO (First In, First Out) w wycenie rozchodu zapasów oznacza, że towary przyjęte do magazynu jako pierwsze są rozchodowane jako pierwsze. Kluczowe jest to, jak ustala się wartość (koszt) rozchodu: w FIFO przyjmuje się rzeczywiste ceny nabycia/zakupu kolejnych, najstarszych partii dostaw.

Dlatego poprawna odpowiedź brzmi: "w cenach rzeczywistych". Jeżeli przychód (przyjęcie) towarów jest wyceniany w cenach rzeczywistych, system ewidencji potrafi przypisać do rozchodu dokładne ceny z poszczególnych dostaw i zachować kolejność partii. To jest istota FIFO: nie uśredniamy cen, tylko "schodzimy" po najstarszych dostawach.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • "w cenach ewidencyjnych" – ceny ewidencyjne to ceny umowne/planowane używane do bieżącej ewidencji. W takim przypadku trzeba rozliczać odchylenia między ceną ewidencyjną a rzeczywistą, a sama informacja o kolejnych rzeczywistych cenach partii nie jest bezpośrednio podstawą wyceny rozchodu.
  • "za pomocą marży ważonych" – marża jest narzutem handlowym i dotyczy sposobu kształtowania ceny sprzedaży lub wyniku, a nie metody wyceny przychodu/rozchodu zapasów.
  • "za pomocą marży zarezerwowanych" – to określenie nie opisuje standardowej metody wyceny zapasów; nie służy do ustalania kosztu rozchodu towarów.

W praktyce FIFO jest szczególnie użyteczne, gdy ten sam towar kupuje się wielokrotnie w różnych cenach i trzeba poprawnie policzyć koszt własny sprzedaży, zachowując kolejność dostaw.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
FIFO to zasada "pierwsze weszło, pierwsze wyszło": rozchód wycenia się według cen nabycia najstarszych partii towaru. Oznacza to, że koszt sprzedaży zależy od kolejności dostaw i ich rzeczywistych cen zakupu, a nie od uśrednienia wartości.
Bo w FIFO trzeba przypisać do rozchodu konkretną cenę nabycia z najstarszej dostawy. Gdy przychód jest w cenach rzeczywistych, ewidencja przechowuje ceny kolejnych partii i można je "zdejmować" w odpowiedniej kolejności, ustalając prawidłowy koszt rozchodu.
Cena rzeczywista to faktyczna cena nabycia/zakupu (z dokumentu zakupu). Cena ewidencyjna to cena umowna stosowana do uproszczenia bieżącej ewidencji magazynowej. Przy cenach ewidencyjnych trzeba dodatkowo rozliczać odchylenia między wartością ewidencyjną a rzeczywistą.
Nie. Marża jest narzutem handlowym lub miarą wyniku na sprzedaży, a nie metodą ustalania kosztu rozchodu zapasów. Metody wyceny rozchodu odnoszą się do tego, jak przypisać koszty zakupu do wydawanych towarów (np. według kolejności partii lub średniej).
Gdy ten sam towar jest kupowany w różnych terminach i różnych cenach oraz istotne jest zachowanie kolejności partii (np. z powodu terminów przydatności lub rotacji). FIFO pozwala wtedy przypisać do sprzedaży koszty najstarszych dostaw, co bywa zgodne z rzeczywistym przepływem towaru.
System powinien ewidencjonować dostawy w podziale na partie oraz przechowywać ich rzeczywiste ceny nabycia i ilości. Dzięki temu, przy rozchodzie, możliwe jest automatyczne pobieranie ilości z najstarszej partii i wycenienie jej kosztem zakupu tej konkretnej dostawy.
Nie. FIFO wycenia rozchód według cen z najstarszych dostaw (kolejne partie). Średnia ważona uśrednia koszt jednostkowy na podstawie wartości i ilości zapasów (w zależności od wariantu po każdej dostawie lub okresowo). To prowadzi do innych wartości kosztu sprzedaży i zapasów.
Najczęściej myli się ceny rzeczywiste z ewidencyjnymi oraz traktuje "marżę" jak metodę wyceny zapasów. Błąd wynika też z pomijania słowa "przychód": FIFO dotyczy wyceny rozchodu na bazie danych o przyjęciach (dostawach) i ich kolejności oraz cen.
W praktyce przy cenach ewidencyjnych kluczowe staje się rozliczanie odchyleń między ceną ewidencyjną a rzeczywistą. Sama idea FIFO dotyczy kolejności partii, ale egzaminacyjnie łączy się ją z sytuacją, gdy przychód jest w cenach rzeczywistych, bo wtedy bezpośrednio wycenia się rozchód cenami nabycia.
Rozchód to zmniejszenie stanu towarów w magazynie, np. przez sprzedaż, wydanie lub zużycie. W rachunkowości rozchód trzeba wycenić, aby ustalić koszt własny sprzedaży i wartość zapasu końcowego. Metody takie jak FIFO wskazują, z jakich partii i po jakich cenach przyjąć koszt.
info

Statystycznie 44% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

Eksperci podkreślają: "FIFO zakłada, że jako pierwsze wydaje się towary z najstarszych dostaw, więc rozchód wycenia się według rzeczywistych cen nabycia/zakupu tych partii."

Źródła:

  • Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, art. 34 ust. 1-2, Dz.U. 2023 poz. 120

Materiały:

  • Tekst ustawy o rachunkowości (fragment dotyczący wyceny zapasów)
  • Notatki/rozdziały z podstaw rachunkowości: wycena zapasów i koszt własny sprzedaży
  • Ćwiczenia z ewidencji magazynowej: rozchód według kolejnych partii dostaw

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego