Metoda FIFO (First In, First Out) w wycenie rozchodu zapasów oznacza, że towary przyjęte do magazynu jako pierwsze są rozchodowane jako pierwsze. Kluczowe jest to, jak ustala się wartość (koszt) rozchodu: w FIFO przyjmuje się rzeczywiste ceny nabycia/zakupu kolejnych, najstarszych partii dostaw.
Dlatego poprawna odpowiedź brzmi: "w cenach rzeczywistych". Jeżeli przychód (przyjęcie) towarów jest wyceniany w cenach rzeczywistych, system ewidencji potrafi przypisać do rozchodu dokładne ceny z poszczególnych dostaw i zachować kolejność partii. To jest istota FIFO: nie uśredniamy cen, tylko "schodzimy" po najstarszych dostawach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "w cenach ewidencyjnych" – ceny ewidencyjne to ceny umowne/planowane używane do bieżącej ewidencji. W takim przypadku trzeba rozliczać odchylenia między ceną ewidencyjną a rzeczywistą, a sama informacja o kolejnych rzeczywistych cenach partii nie jest bezpośrednio podstawą wyceny rozchodu.
- "za pomocą marży ważonych" – marża jest narzutem handlowym i dotyczy sposobu kształtowania ceny sprzedaży lub wyniku, a nie metody wyceny przychodu/rozchodu zapasów.
- "za pomocą marży zarezerwowanych" – to określenie nie opisuje standardowej metody wyceny zapasów; nie służy do ustalania kosztu rozchodu towarów.
W praktyce FIFO jest szczególnie użyteczne, gdy ten sam towar kupuje się wielokrotnie w różnych cenach i trzeba poprawnie policzyć koszt własny sprzedaży, zachowując kolejność dostaw.