W pytaniu kluczowy jest dobór titranta. Roztwór mianowany tiocyjanianu amonu NH4SCN dostarcza anionu SCN−, który w analizie objętościowej jest charakterystyczny dla argentometrii (miareczkowań strąceniowych z udziałem jonów srebra). W praktyce SCN− reaguje z jonami Ag+ tworząc trudno rozpuszczalny osad (AgSCN), co umożliwia wyznaczenie punktu końcowego miareczkowania.
Oznaczanie bromków (Br−) metodami argentometrycznymi jest oparte na reakcji strącania bromku srebra lub na wariancie pośrednim: najpierw wiąże się bromki jonami Ag+, a nadmiar Ag+ (lub ilość odpowiadająca) oznacza się następnie titrantem SCN−. Z tego powodu odpowiedź "argentometrycznego" jest spójna z podanym titrantem.
- "jodometrycznego" jest niepoprawne, bo jodometria to miareczkowania redoks oparte na układzie jod/jodek (I2/I−) oraz titrantach utleniająco-redukujących (np. tiosiarczan w oznaczaniu jodu). NH4SCN nie pełni w niej typowej roli titranta.
- "bromianometrycznego" jest niepoprawne, bo bromianometria wykorzystuje bromian jako utleniacz w reakcjach redoks; sam fakt, że oznacza się bromki, nie oznacza automatycznie bromianometrii. Tu decyduje użyty titrant.
- "kompleksometrycznego" jest niepoprawne, bo kompleksometria opiera się zwykle na tworzeniu kompleksów metali z ligandami typu EDTA. Tiocyjanian może tworzyć kompleksy barwne w reakcjach jakościowych, ale w tym kontekście (roztwór mianowany jako titrant) wskazuje na reakcję z Ag+ typową dla argentometrii.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się roztwór mianowany SCN− jako titrant, najpierw rozważ argentometrię (odmiany miareczkowań strąceniowych z Ag+), a dopiero potem inne grupy miareczkowań.
