W kuciu kluczowe jest dobranie takiej temperatury, aby materiał był wystarczająco plastyczny i dawał się kształtować bez nadmiernych sił oraz bez uszkodzeń. Dla miedzi, jako metalu nieżelaznego o dużej ciągliwości, w praktyce rozróżnia się obróbkę na zimno i na gorąco, ale w typowych operacjach kuźniczych (zwłaszcza przy większych przekrojach) dąży się do pracy w zakresie wysokich temperatur, gdzie spada opór odkształcenia.
Odpowiedź "800 ÷ 650°C" wskazuje zakres kucia na gorąco, w którym miedź jest podatna na odkształcenie i łatwiej uzyskać wymagany kształt odkuwki. W tym przedziale łatwiej ograniczyć skutki umocnienia odkształceniowego, które przy zbyt niskich temperaturach rośnie szybko i prowadzi do twardnienia materiału, większych sił kucia oraz większego ryzyka powstawania pęknięć.
- Zakres "400 ÷ 300°C" jest zbyt niski dla typowego kucia na gorąco – może odpowiadać warunkom, w których materiał zaczyna stawiać większy opór i szybciej się umacnia, co utrudnia pracę i pogarsza jakość.
- Zakres "480 ÷ 400°C" również jest niższy od typowych temperatur kucia na gorąco miedzi; wybór takiej odpowiedzi często wynika z pomylenia parametrów technologicznych z innymi metalami lub z błędnego założenia, że "średnia temperatura" będzie poprawna.
- Zakres "260 ÷ 200°C" jest charakterystyczny dla bardzo niskich temperatur obróbki i w praktyce kuźniczej nie zapewnia warunków sprzyjających swobodnemu kuciu miedzi; materiał będzie się silnie umacniał i rośnie prawdopodobieństwo wad.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o temperatury obróbki zwracaj uwagę na rząd wielkości. Dla kucia "na gorąco" zakresy zwykle są wyraźnie wyższe niż kilkaset stopni, a zbyt niskie wartości częściej pasują do obróbki na zimno/lekko podgrzanej lub do innych procesów niż klasyczne kucie.
