Żeliwo sferoidalne (zwane też żeliwem z grafitem kulkowym) identyfikuje się przede wszystkim po kształcie wydzieleń grafitu. W obrazie metalograficznym grafit ma postać ciemnych, w przybliżeniu okrągłych cząstek (kulek/sferoidów) równomiernie rozmieszczonych w osnowie. To cecha odróżniająca je od innych rodzajów żeliwa.
Dlaczego odpowiedź "D" jest poprawna?
Jeżeli na ilustracji widoczne są liczne, zaokrąglone czarne punkty (kulkowy grafit), a tło stanowi osnowa metaliczna (ferrytyczna, perlityczna lub mieszana), to odpowiada to mikrostrukturze żeliwa sferoidalnego. W praktyce osnowa może wyglądać różnie: ferryt daje jaśniejsze tło, perlit – ciemniejsze, bardziej "lamelarne", ale kluczowy jest kształt grafitu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Odpowiedź opisująca grafit płatkowy odpowiada żeliwu szaremu: grafit tworzy długie, nieregularne płatki/łuski, co daje zupełnie inny obraz i inne własności (większa kruchość, gorsza udarność).
- Odpowiedź opisująca grafit wermikularny (robaczkowy) wskazuje żeliwo wermikularne: grafit ma kształt krótkich, nieregularnych "robaków", nie jest kulkowy.
- Odpowiedź odnosząca się do struktur typowych dla stali (np. bez grafitu) nie pasuje do żeliwa grafitowego, bo w żeliwach grafit jest podstawowym składnikiem struktury.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw oceń postać grafitu (płatki/kulki/robaczki), dopiero potem osnowę (ferryt/perlit). Ten dwustopniowy schemat zmniejsza ryzyko pomyłki przy podobnych obrazach mikroskopowych.
